Jeden

Patrząc na  Nowy Jork odczuwam ból i strach.
Kiedyś-jedna z największych metropolii na świecie.
Dziś-gruzowisko.
Emipre State Building-niegdyś chluba, przyciągała wszystkich.
Dziś nie ma po niej śladu, nie licząc fundamentów.

Postarali się, aby miasto zostało zrównane z ziemią. Tylko...co im to dało? Śmierć tylu ludzi. Tyle bólu, strachu i cierpienia.

Sama nie wiem. Ze sto lat temu jakiś niemiec (Himel? nie pamiętam) próbował tego samego- przejąć świat. Tyle, że jemu sie to nie udało.

A im owszem.

Jest rok 2051. Połowa ludzi na świecie nie żyje. Druga połowa w niewoli. Gdzie tu zaznać szczęście? Ludzie mają szczęście jak jeszcze żyją. Przecież nigdy nie wiadomo, czy bomba nie spadnie prosto na twój dom.

...

Otwieram oczy, gdy do celi wpada słaby promyk słońca. Uśmiecham sie pod nosem. Kiedy ostatnio mogłam cieszyć się widokiem słońca? Dobre pytanie.

Zza drzwi slyszę bluzgi i szamotaninę. A następnie głuchy huk, czyiś śmiech, a zaraz potym następuje cisza.

W panice rozglądam sie po współwięźniach. To mógł być każdy, a na pewno ktoś z naszej celi.

Mama, Sean, Alex, Stary Joe...Jenny, Richard, Rudolph,, Amanda.

Niemoge sobie przypomnieć kto jeszcze. Żołądek wiąże mi sie w supeł, a ja powoli zapominam.

Mam tak od jakiegoś czasu. Ba od kiedy tu trafiliśmy. Mama mówi, że to tylko czasowe. Jednak z kazdym dniem jest coraz gorzej.